Για την επιστημονική αποδοχή
Η κοινωνία φαίνεται περισσότερο αμήχανα γοητευμένη κ αισιόδοξη παρά τρομοκρατημένη. Και έχει πιθανότητα τόσο ανάγκη από το όνειρο όσο και από την πραγματικότητα.
Μια στάση ευθύτητας, που εξοστρακίζει τις προκαταλήψεις, θα αποδειχθεί επίσης πολύτιμη στην απορρόφηση των ανεπαίσθητων, εξισορροπητικών κραδασμών που θα προκύψουν αναπόφευκτα από τις εφαρμογές των νέων μεθόδων.
Η εμπιστοσύνη που απορρέει από την ευθύτητα είναι ένα μοναδικά συνειδητοποιημένο καταφύγιο, αρκετά ισχυρό για να απωθεί πρόσκαιρες υποψίες – δυσπιστίες, μα και εξαιρετικά δύσκολο να επανακατοικηθεί όταν ερημώσει. Η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στους επιστήμονες και στον κόσμο εξυπηρετεί καλά και τους δύο από τη στιγμή που και οι δύο όχι μόνο παραμένουν ευαίσθητα συνεπείς, αλλά και τροφοδοτούν αμοιβαία την ειλικρίνεια και την κατανόηση αναζητώντας με ζέση πειστική επιχειρηματολογία.
Η βιολογία δεν είναι σε θέση να μας υπαγορεύσει ηθικές δεσμεύσεις. Και η βιοηθική δεν επιτρέπεται να μας οδηγεί σε βιολογικές παρεκτροπές. Από την άλλη, οι ηθικές οπτικές γωνίες αμφισβητούνται, και η ένταξη νέων φαινομένων στην ηθική προβληματική δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Η κοινωνία φαίνεται περισσότερο αμήχανα γοητευμένη κ αισιόδοξη παρά τρομοκρατημένη. Και έχει πιθανότητα τόσο ανάγκη από το όνειρο όσο και από την πραγματικότητα.
Μια στάση ευθύτητας, που εξοστρακίζει τις προκαταλήψεις, θα αποδειχθεί επίσης πολύτιμη στην απορρόφηση των ανεπαίσθητων, εξισορροπητικών κραδασμών που θα προκύψουν αναπόφευκτα από τις εφαρμογές των νέων μεθόδων.
Η εμπιστοσύνη που απορρέει από την ευθύτητα είναι ένα μοναδικά συνειδητοποιημένο καταφύγιο, αρκετά ισχυρό για να απωθεί πρόσκαιρες υποψίες – δυσπιστίες, μα και εξαιρετικά δύσκολο να επανακατοικηθεί όταν ερημώσει. Η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στους επιστήμονες και στον κόσμο εξυπηρετεί καλά και τους δύο από τη στιγμή που και οι δύο όχι μόνο παραμένουν ευαίσθητα συνεπείς, αλλά και τροφοδοτούν αμοιβαία την ειλικρίνεια και την κατανόηση αναζητώντας με ζέση πειστική επιχειρηματολογία.
Η βιολογία δεν είναι σε θέση να μας υπαγορεύσει ηθικές δεσμεύσεις. Και η βιοηθική δεν επιτρέπεται να μας οδηγεί σε βιολογικές παρεκτροπές. Από την άλλη, οι ηθικές οπτικές γωνίες αμφισβητούνται, και η ένταξη νέων φαινομένων στην ηθική προβληματική δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Σε τι αλλάζει, για παράδειγμα, η ηθική αυτοσυνείδηση ενός ενήλικου προσώπου το οποίο έχει γεννηθεί και ενός κλωνοποιημένου ανθρώπου; Είναι φανερό ότι αυτό που αλλάζει δεν είναι η εξάρτηση από το γενετικό τροποποιημένο πρόγραμμα αλλά η εξάρτηση από τον καθορισμό αυτού του προγράμματος μέσω ενός άλλου προσώπου. Η απόφαση του τελευταίου να κατασκευάσει ένα ακριβές αντίγραφο της γενετικής του παρτιτούρας για να παιχτεί φθόγγο προς φθόγγο, θεμελιώνει έναν άγνωστο ως σήμερα τύπο διαπροσωπικής σχέσης μεταξύ ενός ατόμου και του ομοιώματος: για την πλευρά του σχεδιαστή έχουμε την ηθική απαξίωση ενός διπλασσιασμού του ιδιαίτερου γενετικού εξοπλισμού και από την πλευρά του προϊόντος το πρόβλημα ότι δεν μπορεί να αποφύγει την εξουσία διαθέσεως ενός άλλου ατόμου. Αναμφίβολα ο κλωνοποιημένος άνθρωπος έχει όπως και οι άλλοι την ελευθερία να συμπεριφέρεται σύμφωνα με τις ικανότητές του και να βρίσκει τις κατάλληλες απαντήσεις στα ερωτήματα της ζωής του. Τα δεδομένα της γέννησής του, όμως, δεν είναι συνέπεια ενός απρόβλεπτου γενεαλογικού συσχετισμού (τυχαίων συνθηκών) αλλά δημιούργημα μιας προθετικής πράξεως. Έστω και αν το αντίγραφο της παρτιτούρας επαναστατήσει και προκαλέσει αλλαγές στην εκτέλεσή της.
Κώστας Σύρμης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου