Το 1915 ο Αιστάιν παρουσίασε την θεωρία της σχετικότητας, που αποκάλυπτε μεταξύ άλλων ότι ο ήλιος καμπυλώνει τον χωροχρόνο γύρω του. Η ύλη ωθεί τον χωροχρόνο να συστρέφεται και αυτή η συστροφή, με τη σειρά της, επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο η ύλη κινείται.
Στο δομικό υπόβαθρο του κόσμου του οποίου ζούμε, τον κόσμο των σωματιδίων της ύλης, τίποτε δεν μπορεί να μετρηθεί επακριβώς, για τα πάντα ενεδρεύει κάποια ασάφεια και τα πάντα προσεγγίζονται με πιθανολογικές προβλέψεις. Εκεί η ενέργεια δεν είναι ομαλή και συνεχής – όπως έλεγε η θεωρία του Αινστάιν – αλλά εκπέμπεται σε διακριτά πακέτα, τα κβάντα. Αποτέλεσμα αυτής της νέας θεωρίας, της κβαντικής, ήταν όλη η σύγχρονη τεχνολογία, από τα τρανζίστορ και τα λέιζερ ως τους υπολογιστές και τα τρένα υπεραγωγιμότητας.
Ανάγλυφο ή ομαλό το σύμπαν;
Από το 1970 είχε αρχίσει να κερδίζει έδαφος μια νέα θεωρία, η θεωρία των χορδών, που διατεινόταν ότι η θεμελιώδης οντότητα της φύσης είναι μια μικροσκοπική χορδή ασύλληπτα μικρού πάχους και πολύ μικρού μήκους. Παλλόμενες συγχορδίες είναι αυτές που παράγουν τα γνωστά σωματίδια της φύσης, σαν να ήταν οι μουσικές νότες της.
Τα μαθηματικά της νέας θεωρίας υπόσχονταν ότι όντως αυτές οι χορδές λύνουν τα περισσότερα προβλήματα της ενοποίησης των προηγουμένων θεωριών και χτίζουν μια κβαντική θεωρία της βαρύτητας. Ενώ όμως εξηγούν με επάρκεια τη δόμηση της ύλης, οι χορδές δεν μας εξηγούν τον χώρο στον οποίο αναπτύσσονται. Σε αυτές τις διαστάσεις – υποψιάζεται η θεωρία – οι διαστάσεις δεν είναι τέσσερις (όπως έλεγε ο Αινστάιν) αλλά πέντε, έξι, επτά... ως 11, ακόμη και 26.
Στο δομικό υπόβαθρο του κόσμου του οποίου ζούμε, τον κόσμο των σωματιδίων της ύλης, τίποτε δεν μπορεί να μετρηθεί επακριβώς, για τα πάντα ενεδρεύει κάποια ασάφεια και τα πάντα προσεγγίζονται με πιθανολογικές προβλέψεις. Εκεί η ενέργεια δεν είναι ομαλή και συνεχής – όπως έλεγε η θεωρία του Αινστάιν – αλλά εκπέμπεται σε διακριτά πακέτα, τα κβάντα. Αποτέλεσμα αυτής της νέας θεωρίας, της κβαντικής, ήταν όλη η σύγχρονη τεχνολογία, από τα τρανζίστορ και τα λέιζερ ως τους υπολογιστές και τα τρένα υπεραγωγιμότητας.
Ανάγλυφο ή ομαλό το σύμπαν;
Από το 1970 είχε αρχίσει να κερδίζει έδαφος μια νέα θεωρία, η θεωρία των χορδών, που διατεινόταν ότι η θεμελιώδης οντότητα της φύσης είναι μια μικροσκοπική χορδή ασύλληπτα μικρού πάχους και πολύ μικρού μήκους. Παλλόμενες συγχορδίες είναι αυτές που παράγουν τα γνωστά σωματίδια της φύσης, σαν να ήταν οι μουσικές νότες της.
Τα μαθηματικά της νέας θεωρίας υπόσχονταν ότι όντως αυτές οι χορδές λύνουν τα περισσότερα προβλήματα της ενοποίησης των προηγουμένων θεωριών και χτίζουν μια κβαντική θεωρία της βαρύτητας. Ενώ όμως εξηγούν με επάρκεια τη δόμηση της ύλης, οι χορδές δεν μας εξηγούν τον χώρο στον οποίο αναπτύσσονται. Σε αυτές τις διαστάσεις – υποψιάζεται η θεωρία – οι διαστάσεις δεν είναι τέσσερις (όπως έλεγε ο Αινστάιν) αλλά πέντε, έξι, επτά... ως 11, ακόμη και 26.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου