Ο χώρος κ ο χρόνος είναι συστατικά του σύμπαντος. Πρόκειται για ένα από τα κεντρικά και δύσκολα να ξεχαστούν διδάγματα της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας του Αϊνστάιν.
Στην προσπάθεια να ερμηνευτεί η βαρύτητα ως κάτι παραμορφωτικό της γεωμετρίας του χωροχρόνου, η θεωρία του Αϊνστάιν προέβλεψε και τη διαστολή του Σύμπαντος. Πιάνοντας λοιπόν οι κοσμολόγοι με τη φαντασία τους το νήμα αυτής της διαστολής και ακολουθώντας το προς τα πίσω, ανίχνευσαν, με αρκετή αξιοπιστία, την ιστορία του Σύμπαντος και έφτασαν ως και το ένα εκατομμυριοστό το δευτερολέπτου αφότου είχε συμβεί η μεγάλη έκρηξη, αυτό το μπινγκ μπανγκ που τα άρχισε όλα.
Προς το παρόν δύο είναι οι διεκδικητές του θρόνου της υπέρτατης θεωρίας. Η θεωρία των Χορδών, η υποτιθέμενη θεωρία των Πάντων, που προϋποθέτει ότι τα ύστατα συστατικά της ύλης είναι λεπτότατες παλλόμενες χορδές και όχι υλικά σημεία. Οι υπέρμαχοι της θεωρίας αυτής έχουν βάλει μερικά γκολ σε ότι αφορά τις μαύρες τρύπες. Διότι σε αυτές η ύλη έχει συμπιεστεί σε καταστροφικά υψηλές πυκνότητες, που θυμίζουν συνθήκες εκεί γύρω από τις πρώτες στιγμές της Μεγάλης έκρηξης.
Ο αντίπαλος της Θεωρίας των Χορδών είναι η κβαντική Βαρύτητα Βρόχου και προκύπτει αν εφαρμοστούν οι κβαντικοί περιορισμοί κατευθείαν πάνω στις εξισώσεις του Αϊνστάιν. Αυτή η θεωρία δεν υποτιμάει τον εαυτό της, διακηρύσσοντας ότι εξηγεί τα πάντα. Μόνο τη βαρύτητα και το χωροχρόνο. Χρησιμοποιώντας τη θεωρία αυτή, μπορούμε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του Σύμπαντος ανάποδα, ως το υποτιθέμενο σημείο του ξεκινήματος. Αντί να δεχθούμε λοιπόν ότι υπήρξε κάποια στιγμή μηδέν, οπότε η ύλη είχε άπειρη πυκνότητα και στην ουσία εμφανίζεται μια ασυνέχεια (για τις εξισώσεις μας), το Σύμπαν, αντί για αυτό, συμπεριφέρθηκε σαν να προερχόταν από μια φάση συστολής. Σαν να ήταν η Μεγάλη Έκρηξη τμήμα μιας τεράστιας ταλάντωσης.
Στην προσπάθεια να ερμηνευτεί η βαρύτητα ως κάτι παραμορφωτικό της γεωμετρίας του χωροχρόνου, η θεωρία του Αϊνστάιν προέβλεψε και τη διαστολή του Σύμπαντος. Πιάνοντας λοιπόν οι κοσμολόγοι με τη φαντασία τους το νήμα αυτής της διαστολής και ακολουθώντας το προς τα πίσω, ανίχνευσαν, με αρκετή αξιοπιστία, την ιστορία του Σύμπαντος και έφτασαν ως και το ένα εκατομμυριοστό το δευτερολέπτου αφότου είχε συμβεί η μεγάλη έκρηξη, αυτό το μπινγκ μπανγκ που τα άρχισε όλα.
Προς το παρόν δύο είναι οι διεκδικητές του θρόνου της υπέρτατης θεωρίας. Η θεωρία των Χορδών, η υποτιθέμενη θεωρία των Πάντων, που προϋποθέτει ότι τα ύστατα συστατικά της ύλης είναι λεπτότατες παλλόμενες χορδές και όχι υλικά σημεία. Οι υπέρμαχοι της θεωρίας αυτής έχουν βάλει μερικά γκολ σε ότι αφορά τις μαύρες τρύπες. Διότι σε αυτές η ύλη έχει συμπιεστεί σε καταστροφικά υψηλές πυκνότητες, που θυμίζουν συνθήκες εκεί γύρω από τις πρώτες στιγμές της Μεγάλης έκρηξης.
Ο αντίπαλος της Θεωρίας των Χορδών είναι η κβαντική Βαρύτητα Βρόχου και προκύπτει αν εφαρμοστούν οι κβαντικοί περιορισμοί κατευθείαν πάνω στις εξισώσεις του Αϊνστάιν. Αυτή η θεωρία δεν υποτιμάει τον εαυτό της, διακηρύσσοντας ότι εξηγεί τα πάντα. Μόνο τη βαρύτητα και το χωροχρόνο. Χρησιμοποιώντας τη θεωρία αυτή, μπορούμε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του Σύμπαντος ανάποδα, ως το υποτιθέμενο σημείο του ξεκινήματος. Αντί να δεχθούμε λοιπόν ότι υπήρξε κάποια στιγμή μηδέν, οπότε η ύλη είχε άπειρη πυκνότητα και στην ουσία εμφανίζεται μια ασυνέχεια (για τις εξισώσεις μας), το Σύμπαν, αντί για αυτό, συμπεριφέρθηκε σαν να προερχόταν από μια φάση συστολής. Σαν να ήταν η Μεγάλη Έκρηξη τμήμα μιας τεράστιας ταλάντωσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου